"On yüz bin milyon baloncuk" işim var. Belli ki hafta sonu gevşemiş, buradaki dizi dizi işleri aklımdan silmişim. Şimdi düşündükçe nefesim kesiliyor, boğuluyorum. Hangi birinden başlasam bilmiyorum. Pazartesi sendromu için oldukça geçerli ve hatta yeterli bir durum. Ancak işleri bugün biraz azaltamazsam Salı sendromu, Çarşamba sendromu diye gidecek, ki sanırım buna başka bir isim verirler...

Pazartesi, yeni bir hafta.
Sevinmeli mi başlangıca, üzülmeli mi sona?

Yağmur ve Pazartesi

pazartesi sanki kendi guzel bir gunmus gibi, bir de yagmur getirmis yaninda...
uzgunum "25 Eylul 06-Pazartesi" seni benden baska cok az insan seviyordur, emin olabilirsin... ama ben seviyorum, cikis saatim gelmesine ragmen hala yagmur yagmasina, ustelik arabamin olmamasina ve kutuphanede inip emek'te epey bi yol yurumem gerekmesine ragmen seviyorum... emek'ten tunali'ya gitmek icin surunecek, muhtemelen arabalarin uzerime camurlu sulari firlatmasini izleyecek olmama ragmen seviyorum...

pazartesi(ler)

pazartesi cok tuhaf bi gun aslinda. genelde sevilmez, hafta sonunun ardindan geldigi icin. bendeyse tuhaf ama pozitif bi duygu uyandiriyo. her seyi duzene sokma, yarim kalmis isleri toparlama, öz elestirini yaptiginda ortaya cikanlari duzeltme imkani, yeni bi hafta yeni bi baslangic, "hersey guzel olacak" hissi... bir seylere yeniden baslama firsati guzeldir, bu yuzden pazartesiler de.