Yazmak lazım; dopaminden falan bahsetmek,
birazını buraya dökmek gözyaşlarının.
Kazaklar kurumuyor...

Çoğunlukla mutlu hissetmek,
hatta yaşamı anlamakta zorlananlara şaşıp kalmak;
Bazense mutlu olmak için tek bir sebep bulamamak,
hayatın yüküyle ezilmek,
sıklıkla sevdiklerini kaybetmekten korkmak,
gözyaşlarına hakim olamamak.
Hiçbir şey yapmak istememek,
durdurup zamanı bir süre kaybolmayı dilemek.
Bu çelişkili duyguların tek tutarlı yanının,
tekrarlanacak olduğunu bilmek...

Dökülen gözyaşlarının kanıksandığı bir aşk,

Yeter bir ömre.

Bilirsin ağlaman umursanmıyorsa,

Çok da uzun sürmez o hikaye.

Ne de olsa kendi kendini teselliye başlarsın.

Her seferinde bir kat örüp yüreğinin üzerine;

İstemeden, aşkın sonuna hazırlanırsın...