Hepi topu, arabayı muayeneye götüreceğim,

Sanırsın ÖSS'ye gireceğim,

Bu ne heyecan, bu ne sıkıntı...
Sanırsın aldığım puanla üniversiteye gireceğim,
Bu ne dert, bu ne çile...

   Epey yenilik var hayatımızda, yeni bir araba, ek bir iş, yeni bir bilgisayar. Hepsini de tek yazıda, tek görselle aradan çıkaracağım.

   Yeni iş uğurlu olsun diye uğur böceği, arabamıza nazar değmesin diye nazar boncuğu çizdim. Bir de iş yerindeki yeniden yapılanma sırasında gelen, beni veri taşıma, yeniden dünya kadar program kurma durumunda bırakan ve var olan bilgisayarımdan daha kötü olan yeni bilgisayara da bok çizdim bok.

Aaay emanetin canı kıçındadır! Karmaşık durumlardan ötürü 3 günlüğüne Burcu'nun arabasını kullanıyorum. İşe otobüs dolmuş gelsem, annemlerle kendi evim arasını yürüsem daha az dert olacaktı içime vallahi. Hiç sevmiyorum birinin birşeysini kullanmayı. Gerçi örnek sürücü seçilmek üzereyim, tüm trafik kurallarına uyuyorum, ne hız sınırını geçmek, ne telefonla konuşmak. Tın tın tın, önünü görmek için boynunu uzatmış nineler misali gidiyorum, kimseyle inatlaşmıyorum, herkese yol veriyorum, mazallah yolu alacağım derken çarpar çizerler diye. Park yeri için dönüp duruyorum, aman en uygun yeri bulayım derdiyle. Bunca dikkate, el üstünde tutmaya, kısaca sakınan gözüme ne oldu tahmin edin? Sabah ne göreyim, arabanın motor uyarı ışığı yanmasın mı! Neyseki benle ilgisi yokmuş, zaten bu araba için olağan bir durummuş. Tabii benim durumu fark etmemle bunu öğrenmem arasında 2,5 saatlik cehennem azabı var...